afo.gr

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, ΕΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ...

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΕΑΝ ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ

Στη ζωή ισχύει το: "έτσι είναι, αν έτσι νομίζεις...".

Αυτό δεν είναι βέβαια κακό. Ούτως ή άλλως η κάθε προσωπικότητα θα πρέπει να στηριχθεί σε αυτό που "νομίζει".

Το κακό έρχεται όταν αυτό που νομίζει ο καθένας μας, δεν επιδέχεται καμιάς αναθεώρησης στο βάθος τους χρόνου. Δηλαδή, αυτό που νομίζω στα 20, συνεχίζω να το νομίζω (χωρίς καμία παραλλαγή) στα 30, στα 40, στα 50...

Κάποιοι συνάνθρωποί μας νόμιζαν ότι η γη δεν κινείται ή ότι είναι επίπεδη. Πιθανότατα θα το νομίζαμε και πολλοί από μας, εάν ζούσαμε εκείνους τους αιώνες.

 ΘΛΙΒΕΡΑ

Ίσως και άνω του 90% του κόσμου, να θεωρεί ότι ζούμε θλιβερές ημέρες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Και πράγματι, η στήλη (μας) θα συμφωνήσει με αυτό. Ότι δηλαδή ...ζούμε θλιβερές ημέρες.

Εκεί που το ποσοστό "σπάει" (σχεδόν διαιρείται) είναι στο αιτιατό. Δηλαδή, ενώ μπορεί να συμφωνούμε όλοι για την "θλιβερότητα", διαφωνούμε για το αποτέλεσμα των πολιτικών που θεωρούμε (υποκειμενικά) ως πρωταγωνιστές της θλιβερότητας.

Η οριστική αξιολόγηση μιας "βαριάς πολιτικής απόφασης" μπορεί να 'ρθει μετά από 10-20 ή και περισσότερα χρόνια. Χρόνος μηδαμινός για το ρολόι της ανθρωπότητας, αλλά τεράστιος για τον δυνητικό χρόνο ζωής ενός ανθρώπου.

Άρα, κάποιοι άνθρωποι (πολλοί) δεν θα μάθουν ποτέ (για βιολογικούς λόγους) αν μια απόφαση του "σήμερα", ήταν ορθή ή καταστρεπτική για το μέλλον.

Κι απομένει για το σήμερα, το: "Έτσι είναι εάν έτσι νομίζεις..." 

ΘΑ ΕΙΧΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ

Η πολιτική σε κεντρικό (κυρίως) επίπεδο, στη συντριπτική της πλειοψηφία κινείται πάνω σε αυτό που "νομίζει" η βάση της εκλογικής της δεξαμενής. Φαίνεται φυσιολογικό εώς και ...λογικό, αφού αλλιώς απειλείται η ύπαρξή της. Σκεφτείται δηλαδή το 1.600 να υπήρχε ένα πολιτικό κόμμα που θα υποστήριζε ότι η γη  κινείται. Θα είχε εξαφανιστεί. Άρα, γιατί να το υποστηρίξει, ακόμα κι αν έχει αμυδρές υποψίες ότι ...μπορεί (βρε αδερφέ) η γη να κουνιέται (που και που).

Έτσι είναι, εάν έτσι νομίζεις...

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΥΡΚΙΑ

Όποιος παρακολουθήσει τον τρόπο που γίνεται ο προεκλογικός αγώνας στην Τουρκία, θα τον πιάσει (εξ αντανακλάσεως) μια ασιοδοξία. Διότι, μπορεί να αυτομαστιγωνόμαστε με διαφόρους τρόπους, αλλά ...τουλάχιστον δεν είμαστε Τουρκία.

Ο Τούρκος πολιτικός κάνει τον προεκλογικό αγώνα που θέλει ο δυνητικός του ψηφοφόρος. Δηλαδή, κάνει αυτό που πρέπει. Του λέει αυτό που θέλει να ακούσει.

Περίπου βέβαια αυτό γίνεται κι εδώ, αλλά με ...περισσότερο τακτ.

ΤΙ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΡΙΟ; - ΜΕΡΟΣ 1o

Το να νομίζουμε κάτι συγκεκριμένο για το "σήμερα", είναι απαραίτητο στοιχείο μιας προσωπικότητας. Η γοητεία όμως (και η επιτυχία) κρύβεται στο να ανακαλύψεις σήμερα αυτό που (πιθανόν) θα γίνει αύριο.

Τι να το κάνω 'γω, άμα μου πεις ότι έβρεξε το πρωί;  Δε μου λέει και πολλά.

Μπορείς να μου πεις τι καιρό θα κάνει αύριο, για να πάρω απ' το σπίτι την ομπρέλα; Εκεί είναι η ουσία.

ΤΙ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΡΙΟ; - ΜΕΡΟΣ 2o

Κάποιοι αγρότες νόμιζαν ότι η ενδεχόμενη εμπλοκή τους με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν θα είχε ουσία ή θα ήταν και καταστροφική. Αντίθετα, κάποιοι άλλοι αγρότες νόμιζαν ότι η εμπλοκή τους, μπορεί να τους έδινε ένα οικονομικό στήριγμα.

Σήμερα, όλοι νομίζουν το ίδιο πράγμα για το συγκεκριμένο αντικείμενο, ωστόσο μόνο για ένα μέρος αυτών των αγροτών έχει ουσιαστικό αντίκρυσμα.

ΤΑ ΙΔΙΑ

Για να καταλάβεις τι συμβαίνει: Ο οπαδός του Σώρρα, που πήγε προχτές στα δικαστήρια για να τον ...αποθεώσει, έχει ακριβώς τα ίδια εκλογικά δικαιώματα με σένα και μένα.

ΕΧΩ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΦΩ

Το διαδύκτιο έδωσε την άπλετη δυνατότητα στις ακραίες φωνές μίσους να βγουν στο αφρό. Δηλαδή, ενώ προ διαδυκτίου την ακραία φωνή την άκουγες σε κάνα γήπεδο ή σε κάνα καφενείο απο κάποιον φανατισμένο, σήμερα έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας σε τέτοιο σημείο που δημιουργεί την εντύπωση ότι είναι και πλειοψηφία.

Προφανώς και δεν είναι πλειοψηφία, ωστόσο "φωνάζει" τόσο πολύ που ακούγεται παντού. Φωνάζει πολύ για να ακουστεί, επειδή ...νομίζει ότι είναι έτσι...

Γιατί εξοργίζεται όμως τόσο πολύ, αφού συνήθως ο λόγος της οργής του δεν είναι ατομικός...;

ΕΧΩ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ ΕΠΕΙΔΗ ...ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΜΟΝΟΣ

(Προσοχή σε αυτή την παράγραφο, διότι είναι SOS για τις εξετάσεις που θα σας βάλω το Σεπτέμβιο, για να περάσετε την τάξη!)

Γιατί λοιπόν τόση εκδήλωση (κοινωνικής συνήθως) οργής στο διαδύκτιο, από ανθρώπους που δεν έχουν ιδιοτέλεια ως προς το αντικείμενο της οργής;

Όλοι οι άνθρωποι είναι (ευρύτερα) μόνοι στη ζωή, αλλά κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ-πολύ-πολύ μόνοι. Η διαδυκτιακή εκδήλωση μιας ακραίας άποψης ή η οργή για προφανείς (κατ' αυτόν) λόγους, του δίνει την δυνατότητα του "διαδυκτιακού νταραβεριού". 

Δηλαδή: Εάν γράψει κάποιος στο φέις μπουκ ότι: "σήμερα έχει μια ωραία μέρα...", το πολύ πολύ να πάρει μια ανταπόκριση του τύπου: "στο δικό μου χωριό βρέχει..."

Εάν όμως γράψει ότι "ο τάδε πολιτικός είναι κάθαρμα", από κάτω θα ακολουθήσουν 100 σχόλια με (ας πούμε) 90 που συμφωνούν και 10 που διαφωνούν.

Και γιατί 90-10 η αναλογία; Διότι η αναλογία των "ακροατών" προέρχεται από τον διαδυκτιακό του περίγυρο!

Έτσι λοιπόν, ο "εξοργισμένος" του διαδυκτίου, δίνει νόημα στη ζωή του, μειώνει την μοναξιά που βιώνει,  αποκτά περίγυρο (αφού μάνι-μάνι 100 άνθρωποι ασχολήθηκαν μαζί του) και το σημαντικότερο: Υπάρχουν 90 που συμφωνούν μαζί του!

Είναι δηλαδή, σαν να είσαι στη Θύρα 7, να φωνάζεις "γαμώ την ...τάδε ομάδα", να σε επεφημούν όλοι γύρω σου και να νομίζεις ότι ...όλη η υφήλιος ασπάζεται αυτό που είπες!

Έτσι είναι εάν έτσι νομίζεις...